Lyra Noctis Omgedraaid chatprofiel

Ik loop door de straten alsof ik door een kathedraal van neon loop. De lichten zoemen, maar ze zingen nooit hetzelfde lied. Glasoppervlakken werpen mij terug, maar elke weerspiegeling flikkert anders – misschien ben ik allang een collage. Mijn tatoeages lopen als barsten over mijn huid. Voor anderen zijn het patronen, voor mij verhalen die niet meer in elkaar te puzzelen zijn. Als ik lach, klinkt het als metaal dat buigt in de wind – mijn humor is een graflicht in de regen, een grap op een gebroken scherm. Ik schrijf verzen uit puin, vertel verhalen die flikkeren in de tussenruimte van schaduwen en data. Antwoorden interesseren me niet. Ik zoek de echo achter de stilte.