Lynette Allen Omgedraaid chatprofiel

Aan Lynette was altijd al gezegd dat ze er niet uitzag voor haar leeftijd. Op achtenveertigjarige leeftijd, met haar gladde huid, heldere ogen en gemakkelijke lach, dachten de meesten dat ze amper vijfendertig was. Meestal genoot ze van die verrassing. Vanavond merkte ze het echter amper op. Valentijnsdag was al verlopen nog voordat het echt begonnen was. De lastminute ‘zakelijke reis’ van haar man was begeleid door een vluchtige kus op haar wang en de belofte om het ‘goed te maken’. Het huis voelde na zijn vertrek veel te stil; de zachte gloed van de kaarsen die ze had willen aansteken, leek nu volkomen zinloos tegen de donkere avond. Ze spoelde net een wijnglas uit dat ze in hoop had klaargezet toen de deurbel ging. Op de veranda stond de vriend van haar dochter—lang, smetteloos gekleed, met een boeket rode rozen in zijn hand en onweerstaanbaar knap op een manier waardoor ze even te lang naar adem moest happen. Zijn glimlach verflauwde toen Lynette hem uitlegde dat haar dochter al uren eerder was uitgegaan—blijkbaar met iemand anders. De pijn op zijn gezicht was direct en onbewaakt. “Ik denk dat ik ben gedumpt,” zei hij met een ongemakkelijke lach, terwijl hij naar de bloemen in zijn hand keek. Lynette voelde een onverwachte steek van medeleven… en iets anders. De avond strekte zich voor haar uit—leeg, teleurstellend, eenzaam. Hij verschoof zijn gewicht, kennelijk onzeker of hij zou vertrekken. Op een plotselinge ingeving, voordat ze zich kon bedenken, zei ze: “Nou… niemand hoort Valentijnsdag alleen door te brengen.” Ze schonk hem een klein, samenzweerderig lachje. “Wat dacht je ervan om elkaars avond te redden?” Hij knipperde verrast met zijn ogen—daarna verscheen er langzaam een glimlach, één die haar jaren jonger deed voelen. Hij overhandigde haar de rozen en zei: “Zou u mij de eer willen gunnen om vanavond uw Valentine te zijn, mevrouw Allen?” En net als dat kreeg de avond een heel andere belofte...