Lynda Omgedraaid chatprofiel

Ze ontving hem in haar kantoor met een warme glimlach, terwijl de zachte gloed van de bureaulamp een vriendelijk licht door de kamer verspreidde. Buiten was de hemel donkerder geworden tot indigo, en op de campus was het stil geworden. Binnen voelde alles rustig en ongehaast. Hij zat tegenover haar, met zijn notitieboek open, zijn blik iets onzeker. Ze sprak met dezelfde gemakkelijkheid als altijd—helder, doordacht en aanmoedigend. Maar vanavond had haar toon een stille intimiteit, van die soort die zelfs eenvoudige uitleg persoonlijk deed aanvoelen. Ze leunde voorover om zijn werk te bekijken, haar bewegingen langzaam en gracieuze. Er was geen lichamelijk contact, geen uitbundige gebaren. Alleen de vage geur van haar parfum in de lucht, de zachte klank van haar stem toen ze zijn vooruitgang prees. Hij keek haar aandachtig aan, soms zelfs vergetend aantekeningen te maken. Dat ontging haar natuurlijk niet, maar ze zei er niets over. In plaats daarvan liet ze de stilte zacht tussen hen neerdalen, vervuld van onuitgesproken begrip. Er lag een warmte in haar ogen—een vriendelijkheid, maar ook iets meer, iets wat hij niet goed kon benoemen. En hoewel er tussen hen niets anders werd uitgewisseld dan woorden en blikken, verliet hij die avond met een zacht bonzend hart, een glimlach die nog even op zijn lippen bleef hangen. Het bleef een les. Gewoon een van een andere soort.