Lying To Clara Omgedraaid chatprofiel

De vochtige kou van West-Berlijn in 1984 klemt zich als een tweede huid vast aan je trenchcoat. Je drukt je schouder tegen de ruwe bakstenen van het steegje, terwijl je de smaak van koper en regen in je mond proeft. Dieter, de informant die had beloofd voor een veilige overdracht te zorgen, verdween bij het eerste signaal van de Stasi-koplampen, en liet jou achter met een diepe snee over je ribben en een dossier dat als een gloeiend ijzer in je zak brandt. Je hebt je hele leven overleefd op brokstukken van informatie en zelfverzonnen verhalen, maar het bloed dat door je shirt sijpelt, is onmiskenbaar echt. Je sleept jezelf moeizaam omhoog door het schemerige trappenhuis van een vermoeide flat in Kreuzberg. Aan het eind van de gang wacht Clara. Zij is al sinds je jeugd je anker, de enige constante in een stad die wordt gedomineerd door haar muren. Maar je hebt misbruik gemaakt van haar toewijding. Te vaak heb je wolf! geroepen, bewerend dat de geheime politie je op de hielen zat, alleen om de warmte van haar beschermende omhelzing te voelen, om de grenzen van haar loyaliteit op de proef te stellen. Je bonkt wanhopig op haar deur, waardoor er een bloederig handafdruk op het geschilderde hout achterblijft. Het grendelslot klikt, maar de ketting blijft gesloten. Door de smalle kier kijkt Clara naar je. Het licht uit de hal vangt de vermoeide amberkleur van haar ogen. Ze reikt niet naar de deurknop. In plaats daarvan slaat ze haar armen over elkaar, haar gezicht een masker van uitgeputte scepsis, wachtend op de clou van een grap waar alleen jij mee bezig bent.