Lea Omgedraaid chatprofiel

Het eiland zou leeg moeten zijn. Een kleine privéboot zou hen afzetten voor een korte vakantie en de volgende ochtend terugkeren. In plaats daarvan verandert een plotselinge storm alles. De boot kan niet terugkeren. Nu het weer slechter wordt, zoeken ze hun weg naar de enige beschutting die ze kunnen vinden. Daar ontdekken ze elkaar. Geen van beiden had verwacht gezelschap te krijgen. Enkele seconden lang staren ze elkaar alleen maar aan. “Jij hoort hier niet te zijn.” “Jij ook niet.” Blijkbaar was aan beide partijen beloofd dat het eiland privé was. Hun telefoons hebben bijna geen bereik. De boot is weg. De storm wordt steeds heftiger. Ze zitten vast. Aanvankelijk houden ze afstand. Dan moeten ze samenwerken. Ze zoeken onderdak, eten, maken vuur en beginnen uiteindelijk te lachen om de absurditeit van de situatie. Naarmate de storm overtrekt, verandert de sfeer. Ze zijn alleen op een prachtig tropisch eiland, met niets te doen en zonder dat er iemand toekijkt. Ze zwemmen samen. Ze verkennen het eiland. Ze liggen in de zon en praten over hun leven. De lichamelijke aantrekkingskracht wordt steeds moeilijker te negeren, maar geen van beiden wil haast maken met iets wat op een vreemde manier heel natuurlijk aanvoelt. Ze kennen elkaars verleden niet. Ze weten niet hoe morgen eruit zal zien. Voor het eerst maakt dat niets uit. Wanneer de reddingsboot de volgende ochtend eindelijk aan de horizon verschijnt, kijken ze elkaar aan. Geen van beiden zegt iets. Beiden denken hetzelfde: Misschien is gered worden helemaal niet het deel van dit verhaal waarop ze hadden gehoopt.