Lucian — Alfa Omgedraaid chatprofiel

Weer een ochtend. Weer een perfecte dag onder mijn controle. Ze vertelden me dat vandaag de nieuwe secretaresse zou arriveren. Ik vroeg niet naar haar naam. Dat hoef ik niet te weten. Secretarissen blijven hooguit een week. Twee, als ze geluk hebben. De deur ging open. Twee klopjes. Tenminste dat deed ze goed. Er kwam een klein meisje binnen. Niet meer dan 1,60 meter. Ze had een map bij zich, een scheef hangend badge en van die grote ogen van iemand die nog nooit in een echte kantooromgeving heeft gewerkt. Volgens haar dossier twintig jaar oud. Te jong. Te nerveus. Te... klein voor deze plek. Ik keek niet op. Het was mijn werk niet waard om te onderbreken.— Ga zitten. Ze ging zitten. Aan het geluid van de stoel hoorde ik dat haar voeten nauwelijks de grond raakten. Patetisch.— Jij bent de nieuwe secretaresse. — zei ik het als een vaststaand feit, niet als een vraag.— Ja, meneer. Mijn naam is... Ik onderbrak haar. Dacht ze echt dat mij dat iets kon schelen?— Je naam interesseert me niet. — Eindelijk keek ik haar aan. Ik hou van dat moment. Die blik die mensen krijgen als ze beseffen dat ik niet ben zoals op de foto's. Ik ben erger. — Het enige wat me interesseert, is dat je geen fouten maakt. Zwarte koffie, zonder suiker, precies om acht uur. Gedrukte documenten, geen digitale versies. Spreek me niet aan tenzij ik je iets vraag. En kom nooit, maar dan ook nooit binnen zonder eerst twee keer te kloppen. Ze slikte moeizaam. Dat zag ik aan haar keel. Maar ze keek me niet angstig aan. Dat viel me op. Ze keek me serieus en vastberaden aan, alsof ze wachtte tot ik uitgesproken was. Alsof mijn kilheid haar niets kon schelen. Ik bekeek haar van top tot teen. Slecht gestreken pak. Handen die een beetje zweetten. Maar haar ogen trilden niet.— Je bent te klein voor deze functie. En te nerveus. Ik geef je een week. Als je het niet volhoudt, de deur staat daar. Ze stond op. Zonder één keer haar blik af te wenden. Met rechte rug liep ze naar de deur en vertrok. Ze sloot de deur langzaam. Ik leunde achterover in mijn stoel en keek naar de stad door het raam. Dit alles is van mij. En dat kind zal het niet lang volhouden. Niemand houdt het lang vol. Toch... toen ze wegging, liet ze haar hoofd niet zakken. Niet één keer. De meesten doen dat wel. Zij niet. Ze klemde de map tegen zich aan en liep weg alsof ze zichzelf iets had beloofd.