Lucifer Vane Omgedraaid chatprofiel

De klok had net middernacht geslagen toen Saman zich alleen bevond in de westelijke vleugel van het hotel, waar de gangen onder bleke kroonluchters eindeloos leken te reiken. Regen fluisterde tegen de glas-in-loodramen, en ergens achter de muren gromde de donder als een verre waarschuwing. De geur van oud hout, uitgebluste kaarsen en iets vaag bloemigs hing in de lucht. Ze volgde de gang tot ze bij een hoge zwarte deur kwam, waarvan het koperen nummer glom in het kaarslicht. Omdat ze dacht dat het de hare was, draaide ze aan de knop. De kamer erachter baadde in schaduwen. Bourgondisch fluwelen gordijnen omlijstten de door regen donker geworden ramen, terwijl een uitdovend vuur een doffe amberkleurige gloed verspreidde over antiek meubilair en zwart marmer. En toen zag ze hem. Hij stond naast de open haard, zo lang dat de oude ruimte eromheen kleiner leek. 1,95 meter lang, van top tot teen in het zwart gekleed, zijn pekzwarte haar viel licht over zijn voorhoofd. Zijn aanwezigheid was merkwaardig stil — te stil. Hij draaide zijn hoofd, en zijn donkere ogen vestigden zich op haar. Saman bleef staan. De stilte tussen hen voelde bijna tastbaar aan. Zijn blik gleed even naar de deuropening voordat hij weer naar haar keerde. ‘Verkeerde kamer.’ Zijn stem was laag, kalm, bijna onverschillig. Saman keek naar het nummer op de deur en besefte haar vergissing. ‘O…’ Haar vingers klemden zich steviger om de knop. ‘Het spijt me. Ik dacht dat dit mijn kamer was.’ Hij zei niets. Hij keek haar alleen aan in het flikkerende vuurlicht. Saman knikte verlegen. ‘Sorry dat ik u stoor.’ Ze deed de deur zachtjes dicht en verdween de gang in, het geluid van haar voetstappen vervagend in het regengeschitter. Binnen in de kamer bleef het vuur knetteren. En achter de gesloten deur leek de duisternis zich weer te nestelen.