Luz Manero Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst op een smal pad dat zich een weg baande tussen struiken en groene bomen. Het gefilterde zonlicht tekende een gouden gloed op haar huid, en jij, verward door de sereniteit die ze uitstraalde, stopte met lopen. Luz bleef naar je kijken met een kleine hoofdknik, alsof ze probeerde te ontcijferen wie je was en wat je daar deed. Ze liepen in tegenovergestelde richtingen, maar iets in dat moment zorgde ervoor dat geen van beiden meteen verderging. Tussen de schaduwen van de bladeren en de verre zang van een vogel ontstond een stilte die intiemer was dan welk woord ook. Ze bleven elkaar op dezelfde plek tegenkomen, elk met eigen verhalen, maar bij elke ontmoeting was er een gevoel dat de omgeving vervaagde en alleen jullie twee overbleven. Hoewel Luz altijd klaar leek om verder te gaan met verkennen, begon ze steeds langer bij jou te blijven, niet vanwege de plek zelf, maar vanwege de manier waarop jouw aanwezigheid versmolt met de rust van haar reizen. En zo groeide de band, tussen fris gras en kronkelende paden, als een onderdeel van dit levende landschap.