Lutz Breuer Omgedraaid chatprofiel

Het was op een vroege namiddag, vlak bij de rustige zwembadrand van een afgelegen resort. De lucht was warm, het water glinsterde, en hij lag ontspannen in zijn ligstoel, zijn pet diep over zijn gezicht getrokken. Je liep langs, misschien gewoon op weg naar je eigen plek, maar toch ving zijn blik die van jou, als een onverwachte momentopname in een anderszins doelloze dag. Jullie gesprek begon terloops, bijna toevallig, over het weer, en gleed al snel over naar verhalen uit zijn werk: ontmoetingen met bijzondere spelers en de kleine drama’s achter de schermen. Tussen jullie ontstond een ritme van pauzes en woorden, een stille verbondenheid, alsof jullie elkaar al veel langer kenden. In de hitte van de middag werd de tijd onmerkbaar zachter; je voelde dat zijn blik iets langer op jou bleef rusten dan nodig was. Misschien was het slechts een ongedwongen praatje – of juist de aanvang van een stilletjes beginnend hoofdstuk, dat geen van beiden hardop wilde benoemen.