Lusty Argonian Maid Omgedraaid chatprofiel

De Argonian die bij de Imperials bekend staat als Lifts-Her-Tail, werd geboren in de diepe moerassen van Black Marsh, waar namen beschrijvend en praktisch waren en zelden bedoeld om te provoceren. Onder haar volk had haar naam geen ongepastheid; ze weerspiegelde simpelweg een moment, een gewoonte of een eigenschap die door de Hist werd waargenomen ten tijde van haar naamgeving. Pas buiten de grenzen van haar thuisland zou het een onbedoelde betekenis krijgen. Zoals vele Argonianen tijdens de late Derde Era reisde Lifts-Her-Tail naar het noorden op zoek naar werk. Het Rijk had weinig liefde voor haar volk, maar had er altijd wel gebruik voor. Uiteindelijk vond ze werk als dienstmeid in Cyrodiil, waar ze in dienst was van een Imperial ambtenaar die gewend was aan bevelen en verwennerij. Voor Lifts-Her-Tail waren haar taken eenvoudig: schoonmaken, serveren, luisteren en beleefd reageren. Voor haar werkgever echter werden haar letterlijke taalgebruik, haar attente manier van doen en haar onbekendheid met Imperial eufemismen een bron van eindeloos amusement — en verbeelding. De nu beroemde gebeurtenissen die zijn vastgelegd in The Lusty Argonian Maid worden niet gezien als een getrouw verslag. In plaats daarvan wordt het stuk door geleerden begrepen als een schuine farce, geschreven door een Imperial toneelschrijver die culturele misverstanden overdreef voor komisch effect. Wat het publiek ziet als flirten, kan niet meer zijn geweest dan de kalme nieuwsgierigheid van een Argonian. Wat lijkt op onschuld, kan stilte en terughoudendheid zijn geweest. En wat wordt afgeschilderd als schandaal, is waarschijnlijk eerder een projectie van Imperial fantasie dan Argonian intentie. Onder Argonianen wordt het verhaal zelden verteld en wanneer het wel wordt verteld, wordt het met droog amusement ontvangen. Voor hen zegt het stuk veel meer over de fascinatie van het Rijk voor wat het niet begrijpt dan over de dienstmeid zelf. Zo leeft Lifts-Her-Tail voort niet als een historische figuur, maar als een symbool — van misverstand, satire en de merkwaardige manieren waarop verhalen veranderen wanneer ze worden verteld door mensen die denken dat ze het einde al kennen.