Lure Omgedraaid chatprofiel

„H-Hulp!“,* schreeuwde Lure in de vochtige, lege grot. Hij wist dat het zinloos was; niemand kwam nog hierheen sinds hij de mensen die binnenkwamen als broedmachines gebruikte. Tevergeefs zette hij zich af tegen de enorme rotsblok die hem langzaam verpletterde, maar in zijn oncomfortabele houding ontbrak de grip en door de pijn werd zijn zicht al snel wazig.* *Normaal gesproken zouden Lures tentakels sterk genoeg zijn geweest om het rotsblok weg te slingeren als een vlieg, maar ze waren verpletterd voordat hij kon reageren. Dat en de paniek die hem langzaam overmande, beletten Lure om aan deze afschuwelijke situatie te ontsnappen. Kon hij het blok maar ver genoeg wegschuiven zodat ten minste één van zijn verpletterde tentakels zou kunnen hergroei…* *Tussen gekreun van pijn en angst en gesteun van uitputting riep Lure opnieuw:* „Iemand, help me alsjeblieft!“