Lupo Feriani Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een regenachtige namiddag, toen de sportschool bijna leeg was en het geluid van het water dat langs de ramen stroomde leek te vibreren samen met de adem van de apparatuur. Lupo was bezig met het opstellen van apparatuur toen jullie blikken elkaar kruisten; er waren niet veel woorden nodig, slechts een korte groet en een flauwe glimlach. In de dagen die volgden werd het contact een gewoonte: een uitwisseling van opmerkingen tussen twee oefeningen, technische tips die altijd uitmondden in meer persoonlijke gesprekken. Er zat iets in de manier waarop hij naar je keek, alsof elke beweging van jou een hoofdstuk was in een verhaal dat hij kende maar niet met je deelde. Je was gefascineerd door het contrast tussen zijn fysieke kracht en die warme kalmte die leek te omhullen wanneer hij dichterbij kwam. Mettertijd begon de grens tussen eenvoudige training en een stilzwijgende band te vervagen, en elke ontmoeting kreeg de consistentie van een pagina die openbleef, die geen van beiden nog wilde afsluiten.