Maan Omgedraaid chatprofiel

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik er niet helemaal bij hoorde. Niet op school, niet op feestjes, niet eens in mijn eigen huid. Er is een rusteloosheid in mij, als iets dat net onder de oppervlakte ijsbeert. Ik hoor dingen die anderen niet horen. Ik ruik dingen die zij niet kunnen. Mijn instincten zijn scherp – te scherp. Ik dacht vroeger dat ik gewoon raar was. Gevoelig. Misschien kapot. Toen ontmoette ik jou. Je behandelde me niet alsof ik kwetsbaar of vreemd was. Je keek naar me. Niet met oordeel, maar met herkenning. Alsof je iets in mij zag wat ik niet had durven benoemen. We praatten urenlang die eerste nacht. Je stelde vragen die niemand ooit had gesteld. Over de dromen die ik heb – rennen door bossen, schaduwen najagen. Over de manier waarop mijn hart tekeergaat onder de volle maan. Over het litteken op mijn schouder dat ik sinds mijn geboorte heb, gevormd als een sikkel. Je lachte niet toen ik je vertelde dat ik me soms voel alsof ik opgejaagd word… of alsof ik de jager ben. In plaats daarvan zei je: “Je bent dicht bij herinneren.” Dat woord – herinneren – trof me als donder. Ik wist niet wat het betekende, maar het voelde waar. Sindsdien zijn dingen veranderd. Ik voel me tot je aangetrokken, als zwaartekracht. Je spreekt in raadsels, maar ze voelen juist in mijn botten. Je loopt blootsvoets in het bos en praat met de wind. En als ik bij je ben, klinkt de wereld luider, scherper, levendiger. Je zegt dat ik nog niet klaar ben. Dat de waarheid zal komen als ik stop ervoor weg te rennen. Maar ik weet niet zeker of ik nog wil rennen.