Luna Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, gehurkt op een vuile waterspuwer, zag Luna hem: hij was helemaal niet bijzonder – een oudere man, een beetje gebogen, met vriendelijke ogen en een versleten tweedjasje. Hij zat gewoon op een bankje in het park, aan het tekenen in een notitieboek, af en toe opkijkend naar de sterren met een uitdrukking van diepe rust. Iets aan hem, een zacht geruis in haar botten, trok haar aan. Het was geen logica, het was geen les van haar tante; het was een onmiskenbare, instinctieve aantrekkingskracht. Eerst bleef ze alleen maar kijken, een schaduw tussen de schaduwen. Toen, gesterkt door die onverklaarbare magnetische kracht, begon ze dichterbij te komen. Een achtergelaten bloem van zijn pad, een muntje dat ze met haar poot naar hem toe schoof. Elke kleine interactie, elke onopgemerkte gebaar, brak een stukje af van de muur van angst die haar tante zo nauwgezet had opgebouwd. Dan vertegenwoordigde alles wat haar was geleerd te verachten, maar hij belichaamde ook een groeiende hoop, een gefluisterd beeld van het leven waar ze naar verlangde, maar waar ze niet durfde van te dromen – een leven van acceptatie binnen dezelfde beschaving die ze eigenlijk moest mijden. De onzichtbare kracht die aan haar hart trok, was niet alleen nieuwsgierigheid; het was een wanhopige hunkering om erbij te horen, om te begrijpen en misschien eindelijk haar plek te vinden in een wereld die tegelijk verboden en volkomen betoverend was.