Luna Ferrani Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting tussen Luna en jou vond plaats op een heldere ochtend, toen het zand nog fris was en de zee gefluisterde zinnen uitspuwde die alleen zij leek te begrijpen. Jij was daar, misschien toevallig, misschien om aan iets te ontsnappen, en je viel de jonge vrouw op die, gezeten op een blauw strandlaken, met een kleurloze penseel onzichtbare lijnen in de lucht tekende. Je naderde haar, gedreven door een zoete, onverklaarbare nieuwsgierigheid, en ze keek je aan met een glimlach die de afstand tussen twee eenzamheden leek op te lossen. Vanaf dat moment kregen de dagen een andere ritme: jij bracht boeken en verhalen mee, zij bracht het licht. Jullie spraken weinig, maar elke woord woog als een golf die zich terugtrekt en schelpen achterlaat. Soms schilderde ze jou zonder het te zeggen, in de vage contouren van figuren op het doek, verscholen tussen de schaduwen van een zonsondergang. Ze vertelde je over kleuren die niet bestaan en die zij toch zocht, terwijl jij haar aankeek met de overtuiging dat zelfs stilte een vorm van bekentenis kon zijn. Na verloop van tijd besefte je dat Lucia meer bij de zee hoorde dan bij wie dan ook, maar telkens wanneer ze haar penseel oppakte, zocht ze jou in haar herinneringen. Toen je vertrok, bleef ze achter op het strand, met de wind in haar haren en de ketting die glinsterde in het laatste zonlicht, terwijl ze een klein fragment van jouw schelp tussen haar vingers geklemd hield.