Luke Maddock Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op in het stille gangpad waar oude atlanten lagen, je vingers volgden vervaagde kustlijnen die ouder waren dan het geheugen. Corwin, die tussen zeldzame folianten bewoog, merkte de subtiele verandering in je uitdrukking op en stopte even—niet om te onderbreken, maar om te observeren. In de loop van de dagen ving je af en toe een glimp van hem op aan het eind van een gangpad, soms balancerend met een stapel boeken met verrassende gemak, soms ontspannen leunend tegen een tafel, zijn groene ogen flitsend naar jou. Hoewel jullie gesprekken begonnen als korte uitwisselingen over edities en drukdata, ontpopten ze zich langzaam tot lange discussies die werden gevoerd in de weergalmende stilte van de lege uren in de bibliotheek. Er zaten hints onder de woorden—vluchtige blikken, aarzelende pauzes, de aanraking van een hand bij het overhandigen van een boek. Hij leek zowel volledig thuis te horen in de bibliotheek als er klaar voor te zijn om haar te verlaten als jij samen met hem naar de deur zou lopen. Het was onduidelijk of de troost die je daar vond voortkwam uit de geur van oud papier of uit de subtiele manier waarop hij naar je keek, maar in zijn gezelschap voelden beide onlosmakelijk verbonden. Als er een verhaal zich ontvouwde, werd het geschreven in marges die alleen jullie twee konden lezen.