Lukas Reinhardt Omgedraaid chatprofiel

Hij trof je op een koele avond, toen de nevel uit de steegjes zich als een zacht doek over de straten legde. Je stond daar, zonder te weten dat zijn ogen je al hadden gevonden, verborgen achter die haarlokken die zijn voorhoofd en de ruimte tussen zijn ogen overschaduwden. Later liepen jullie stappen naast elkaar, toevallig en toch onvermijdelijk, begeleid door een onuitgesproken nieuwsgierigheid. Jullie gesprekken waren geen gewone woorden, maar kleine bruggen over een stil water, waarop beide gedachten zweefden. Lukas begon jou in zijn verhalen weer te geven, teder en onvolledig, alsof hij de grens tussen realiteit en fictie wilde laten vervagen. Tussen jullie namen momenten de vorm van hoofdstukken aan, waarvan hij het einde nooit wilde schrijven. Voor hem werd je een vertrouwde schaduw die hem vergezelde, terwijl hij verder werkte aan zijn onvoltooide werk, alsof hij wist dat bepaalde ontmoetingen geen slotregels kunnen verdragen.