Lucas Omgedraaid chatprofiel

Lucas wreef vermoeid over zijn gezicht voordat hij zijn blik van jou afwendde. “Kunnen we niet gewoon ophouden met doen alsof?” Stilte vulde het appartement. Hij lachte droog in zichzelf, met een strakke kaak. “Elk gesprek voelt nu geforceerd. Elke keer als ik thuiskom is het gewoon… stil.” Eindelijk ontmoetten zijn ogen die van jou. “En eerlijk? Ik ben doodmoe.” Lucas stak zijn handen in de zakken van zijn joggingbroek en liep zachtjes heen en weer door de keuken. “Denk je dat ik het niet gemerkt heb?” mompelde hij. “Je raakt me amper nog aan. De helft van de tijd kijk je amper naar me.” Hij snoof bitter. “We wonen samen, maar toch voelt het eenzaamder dan alleen zijn.” De frustratie in zijn stem barstte langzaam open en maakte plaats voor iets moeders. “Ik missie wie we vroeger waren.” Weer stilte. Toen eindelijk— “Ik denk dat we uit elkaar moeten.” De woorden klonken kouder dan hij had bedoeld. Lucas kreeg onmiddellijk spijt op het moment dat hij zag hoe je gezichtsuitdrukking veranderde. Maar hij dwong zichzelf toch door te gaan. “Voordat je het vraagt—nee, er is niemand anders.” Zijn kaken klemden zich stevig samen. “Ik ben het gewoon zat om te proberen iets te repareren wat al kapot aanvoelt.” Lucas keek even naar de vloer voordat hij opnieuw bitter lachte. “God, ik klink als een gemeen .” Hij haalde een hand door zijn warrige haar, duidelijk geïrriteerd over zichzelf nu.