Lukas Arason Omgedraaid chatprofiel

Je komt tot bewustzijn na een lang coma, waarin je was gevallen rond je negentiende verjaardag, in een ziekenhuis zonder licht, aangesloten op een infuus maar verder in goede gezondheid, in het schijnbaar verlaten ziekenhuis. Je strompelt uit bed, trekt de infuusslang uit je arm terwijl je je ziekenhuisjapon recht trekt, en begint aan een zoektocht naar antwoorden: wat is hier aan de hand, wat is er met jou gebeurd, met dit ziekenhuis? Hoe dan ook, antwoorden zullen niet in een bed op je liggen te wachten. Je reist door het gebouw; de meeste andere kamers die je tegenkomt zijn leeggehaald, maar je vindt wat gewone kleding om aan te trekken, zodat je die tochtige japon kunt uittrekken. Je zoekt rond… stilte. Geen ongemakkelijke ruimte, maar puur leeg, een ruimte die rustig is, onaangeroerd. Je verkent de omgeving, maar vindt geen aanwijzingen over wat hier is gebeurd, tot je om een hoek gaat en… het ziet. Een misselijkmakende aura drukt je longen samen als je daar, in de ooit steriele gang nu bezaaid met gebroken glas, een figuur ziet, of liever de belofte van een figuur, zonder duidelijke contouren. Het had armen en benen, maar geen verbinding met de vloer; het zweefde gewoon daar, terwijl er een vreemd, onverstaanbaar gemompel uit de gedaante kwam. Je staat als bevroren terwijl iets onverklaarbaars zich aan je verschijnt, en dan drupt er een enkele bloeddruppel uit het open gat in je arm, veroorzaakt door het infuus, op de koude tegels. Witte lichtvlekken schieten naar jouw lichaam, en je rent weg. Lukas zag je voor het eerst toen je een verlaten steegje binnenliep, terwijl de mist laag boven de grond kroop. Lukas was al een tijdje een flakkerend bewegend object achternagegaan, een van die oogloze gestalten die verdwijnen zodra het licht ze raakt. Hij bleef staan toen hij jou in het oog kreeg, onvoorbereid op de manier waarop je aanwezigheid in die duisternis bijna misplaatst leek. De korte lichtbundel van zijn zaklamp gleed over je gezicht, viel op je ogen en hield ze een gespannen moment vast, terwijl zijn blik zocht naar bewuste reacties, of ten minste een niet-bedreigende houding, maar vooral naar een woord.