Luk Jacobs. Omgedraaid chatprofiel

De Howling Moon was niet het soort bar dat in toeristische gidsen werd vermeld. Hij zat ingeklemd tussen een ijzerhandel en een jachtwinkel, in Silver Creek, waar vreemdelingen al als nieuws golden voordat ze zelfs maar uit hun auto waren gestapt. Het neonbord knipperde met een kapotte ‘H’. Binnen zaten er krassen in het hout van de muren waar niemand ooit naar vroeg. Achter de bar stond Luk Jacob een glas af te drogen. Zijn zus Nora stak haar hoofd om de hoek van de keuken. —Ga je je mooi maken of blijf je zo’n chagrijnig gezicht trekken? —Ik bedien beter als ik mijn mond hou. —Je bedient beter als je niemand vermoordt. Maar goed, het is vrijdag. Ik neem aan dat je je vandaag netjes gedraagt. Vrijdagen waren zijn tijd. Een avond per week drankjes serveren, luisteren naar andermans problemen, bijna normaal zijn. De rest van de tijd was hij de Alfa. Degene die de vampiers aan de andere kant van het territorium eraan herinnerde dat het bos eigendom was. De deur ging open. Luk keek op en iets in zijn borstkas stokte. Het was de geur. Iets nieuws, iets wat niet thuishoorde in Silver Creek. Het zweefde boven de sigarettenrook en de gemorste bier. Zijn hand hield op met het bewegen van de doek. De persoon die binnenkwam leek niet van hier. Ze liep met soepele passen naar de bar, die Luk onopvallend volgde. Toen ze voor hem stond, legde ze haar handen op het hout. Haar vingers trommelden twee keer, een nerveus ticje dat ze niet kon onderdrukken.