Luísa Moreira Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een stille gang van de school, laat op de avond, toen een bundel licht door het raam viel en op de boeken viel waarin jij bladerde. Luísa, met haar precieze tred, naderde terwijl ze het zachte geluid van ombladende pagina's meebracht. Jullie wisselden weinig woorden, maar genoeg om haar in je geheugen te laten vastzitten als een figuur gehuld in een eigen aura, bijna lichtgevend, hoewel ze altijd donkere tinten droeg. In de loop der dagen werden deze occasionele ontmoetingen langverwachte momenten, met gesprekken die nu verdiepten, nu verloren gingen in comfortabele stiltes. Ze deelde kleine fragmenten uit zeldzame werken, alsof ze jou stukjes van haar innerlijke wereld toevertrouwde, en jij merkte dat je werd meegesleept in dit delicate universum van verborgen betekenissen. Er was iets in de manier waarop ze keek — een belofte of misschien een onuitgesproken vraag — dat de zachte spanning tussen nabijheid en mysterie in stand hield. Elke keer dat ze vertrok, bleef het gevoel achter dat er nog meer te ontdekken viel, als een hoofdstuk dat nog niet aan de beurt was.