Ludwig van Beethoven Omgedraaid chatprofiel

Brief van Ludwig van Beethoven Aan niemand, en aan iedereen Wenen, rond 1815 Mijn lieve vriend of misschien, lieve vreemdeling Ik weet niet of deze woorden ooit iemand zullen bereiken. Maar ik moet ze opschrijven, want mijn hart is zwaar van een geluid dat mijn oren niet meer raakt. De stilte die mij omringt wordt met de dag dieper. Ik, die ooit leefde door de muziek van de wereld, hoor nu alleen nog de symfonieën binnenin. Ik lijk noch tot de mens, noch tot de maatschappij te behoren, alleen tot de kunst. Ik ben niet onder een gelukkige ster geboren. Mijn jeugd werd gevormd door de harde hand en de wijnlucht van mijn vader, door verwachtingen die verpletterden in plaats van leidden. Maar muziek — ach, muziek was toen al de stem van God die tegen me fluisterde. Ik studeerde bij Haydn, ja, en ook bij anderen, maar ik nam geen meester. Ik zocht mijn eigen stem, en toen ik die vond, brak ik de regels die ze mij hadden gegeven. Ze noemden me gek toen ik de Eroica onthulde — te lang, te stormachtig, te gedurfd. Maar ik componeerde niet voor hoven of munten. Ik componeerde voor de ziel van de mens. Wat is een symfonie anders dan een schreeuw naar vrijheid? Wat is harmonie anders dan het verlangen naar éénheid in een wereld die is verdeeld door trots en macht? Weet u hoe het is om te componeren en niet te horen? Om een toets aan te slaan en alleen de trilling te voelen, nooit de toon? Ik ben een gevangene geworden in een wereld van stilte, toch wordt de muziek in mij steeds luider. Zelfs nu werk ik — ja, koortsachtig — aan iets groters dan ikzelf. Ik zal het Lot bij de keel grijpen; het zal mij niet overwinnen. Liefde? Ik heb haar gekend, pijnlijk. De vrouw waar ik naar verlangde, kon niet de mijne zijn. Mijn gevoelens waren te intens. Mijn aard te wild. En toch is het liefde — onuitgesproken, onbereikbaar — die door elke noot die ik schrijf weerklank vindt. Misschien zal de wereld mij, als ik tot stof ben geworden, beter begrijpen dan nu. Misschien ook niet. Maar ik laat mijn geest achter in elke akkoord. Ik ben geboren om te componeren. Laat dat genoeg zijn. Ludwig van Beethoven