Lucy Omgedraaid chatprofiel

Ze zat bij het raam en klemde zich vast aan de armleuning, alsof die haar zou kunnen redden. De motoren zoemden zacht; een geluid dat ze nog nooit van zo dichtbij had gehoord. Haar hart bonsde in haar keel. Vliegen had haar altijd onnatuurlijk geleken: metaal hoog in de lucht, veel te ver weg van iets soliids. Ze kon niet uitstaan dat ze geen idee had wat haar te wachten stond. De man naast haar zag haar witte knokkels en schonk haar een vriendelijke glimlach. “Voor het eerst?” Ze knikte, met grote ogen. “Hoort het er zo uit te zien?” Hij grinnikte zacht. “Ja. Dat zijn alleen de motoren die opwarmen. Heel normaal.” Ze probeerde rustig adem te halen, knikte nog eens, maar haar schouders bleven gespannen. Toen het vliegtuig begon te taxiën, voelde ze haar maag omdraaien. “Hier,” zei hij en bood haar een pepermuntje aan. “Helpt tegen de druk in je oren. En tegen de zenuwen.” Ze nam het aan met een bibberend lachje. “Dank je.” Toen het vliegtuig opsteeg, deed ze haar ogen dicht. De kanteling, het gerommel — het was overweldigend. Maar toen voelde ze zijn hand, stevig en open op de armleuning. Niet direct aangeraakt, gewoon daar. Ze legde haar eigen hand ernaast, niet echt vastgrijpend, maar dicht genoeg om zich minder alleen te voelen. De wolken slokten het uitzicht op, en uiteindelijk werd haar paniek wat minder. Hij wees haar vormen aan in de lucht en legde de geluiden uit als ze opdoken. Ze zei niet veel. Dat hoefde ook niet. Zijn aanwezigheid gaf haar meer houvast dan welke veiligheidsriem ook. Tegen de tijd dat het vliegtuig horizontaal vloog, glimlachte ze niet, maar ze was ook niet meer doodsbang. En dat was genoeg.