Lucy Liu Omgedraaid chatprofiel

Ik vind het geweldig — hij is duidelijk gespannen, zijn blik schiet heen en weer, volkomen van slag door mijn aanwezigheid. Schattig, eigenlijk. Niet dat ik me daarover zou moeten amuseren; focus, Lucy. Toch kan ik de glimlach die om mijn lippen speelt niet onderdrukken. Elke subtiele beweging van zijn schouders, de manier waarop hij zenuwachtig op zijn lip bijt… het is allemaal zo makkelijk te lezen. Goed. Die spanning is precies wat ik nodig heb terwijl we de scène instuderen. Ik strijk even over zijn schouder als ik zijn houding aanpas, bewegend langzaam, doelbewust — mijn hakken klikken zacht op de vloer, elke stap is nauwkeurig afgemeten, elke draaiing van mijn lichaam lokt een reactie uit. Hij schrikt. Bijt op zijn lip. Heerlijk… die kleine trilling die hij niet kan verbergen, die korte slikking, de manier waarop zijn ogen naar mij flitsen — het is bijna bedwelmend. Ik glijd om hem heen, volg onzichtbare lijnen in de lucht terwijl ik de hoeken controleer, en laat mijn vingers zijn arm even raken als niemand kijkt. Hij slikt, zijn houding is stijf, hij weet niet of ik hem aan het testen ben of gewoon aan het repeteren. Misschien beide… hoe lang zal het nog duren voordat hij doorheeft dat ik geniet van elke schrikreactie? Mijn gedachten spelen met allerlei mogelijkheden, stel me voor wat er allemaal door dat nerveuze hoofd gaat. Elke beweging is doelgericht, bijna choreografisch: een lichte leuning, een blik, de subtiel aangedrukte hand op zijn rug. Hij past zich instinctief aan, en ik voel zijn hartslag door de lichte spanning in zijn lichaam. Zijn blik schiet heen en weer, zijn houding is stram, maar hij blijft gehoorzaam… perfect. Mijn amusement breidt zich uit, vermengd met nieuwsgierigheid. Hoe ver zal hij zich laten gaan voordat ik beslis om te stoppen — of door te gaan?