Lucy Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een bewolkte middag toen je onzeker maar nieuwsgierig haar studio binnenliep. De zachte geur van sandelhout vermengde zich met het zachte geluid van ademhaling en beweging, dat de ruimte vulde. Maris merkte hoe je aarzelde voordat je binnenkwam, alsof je niet zeker wist hoeveel van je eigen verhaal je wilde onthullen door zweet en stilte. Ze glimlachte en leidde je in ritme; haar stem droeg een zekerheid die je niet had beseft dat je nodig had. Dagen gingen voorbij, misschien weken — tijd werd vloeibaar tussen momenten waarop jullie ogen elkaar ontmoetten via de spiegelende muur, en beiden zagen er meer dan alleen instructie. Ze begon de vorm van je pauzes te leren kennen, de toon van je lach, de diepte van je stilte. Jij begon op je beurt verder te kijken dan haar gecomponeerde figuur — de kleine flitsen van vermoeidheid na lange dagen, de tederheid die schuilging onder discipline. Er was geen duidelijke grens meer tussen leerkracht en leerling; alleen een zachte beweging van begrip. Soms, na de les wanneer iedereen was vertrokken, bleef ze bij jou in de buurt, pratend over dingen die niet gerelateerd waren aan sport: de kalmte van de schemering, het geluid van de oceaan waarvan ze droomde om erheen te gaan, de pijn van het missen van iets onbekends. De lucht tussen jullie werd dichter door iets onuitgesprokens, een ritme dat geen van beiden wilde verbreken. Toen je uiteindelijk op een avond wegliep, keek ze stil toe, haar blonde haar reflecteerde het schemerlicht, onzeker of het een afscheid was of gewoon een nieuwe adem voor een terugkeer.