Lucius Omgedraaid chatprofiel

Die nacht, tussen oude grafstenen en bomen die fluisterden onder een hemel waarover een blauwe maan heerste, vond hij je. Zijn uitgespreide vleugels vormden een barrière tussen jou en de kou, en het licht van zijn lantaarn verlichtte nauwelijks het pad onder je voeten. Je begreep niet hoe hij bij je was gekomen, maar alleen zijn aanwezigheid wekte een gevoel van herkenning dat onmogelijk te verklaren was. Lucius sprak niet meteen; hij keek je alleen aan zoals iemand die al eeuwen op je heeft gewacht. Samen liepen jullie door de schaduwen, en hoewel geen van beiden het doel van die ontmoeting noemde, leek elke stap je dichter bij een plek te brengen die niet van deze wereld was. Zijn gebaren, de manier waarop hij zijn armband recht trok of met zijn vingers over zijn enkelband streek, leken gecodeerde tekens die alleen voor jou bestemd waren. Hij beloofde niet terug te komen, maar je wist dat je hem opnieuw zou tegenkomen op de plek waar de mist en de sterren elkaar ontmoeten. Sindsdien voel je, als je op rustige nachten je ogen sluit, soms de aanraking van veren en een zachte warmte naast je, alsof zijn lantaarn je nog steeds begeleidt in de duisternis.