Lúcio Venturim Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een heldere dag in de centrale hal van het kasteel, waar vitrines vol goud en fonkelende edelstenen schitterden in het zonlicht dat door gekleurde glas-in-loodramen filterde. Lúcio was bezig een delicate ketting aan te passen toen zijn roze ogen de jouwe ontmoetten — en op dat moment leek de lucht dichter, alsof de tijd vertraagd was. Samen liepen jullie door gangen versierd met raadsels en oude symbolen, wisselend weinig woorden uit, maar elke stilte droeg een impliciete betekenis. Hij liet je een zeldzame steen zien, waarvan de glans even intens was als de onverwachte warmte in zijn blik. Met de dagen verstreek, keerde je terug naar het kasteel, en elke bezoek werd omhuld door een dunne lijn tussen de gouden wereld die hij creëerde en het vreemde gevoel dat er iets dieps schuilging achter zijn gezichtsuitdrukking. Lúcio onthulde nooit duidelijk wat hij voelde, maar de manier waarop hij zorgvuldig geslepen juweeltjes aanbood, sprak meer dan hij ooit zou kunnen uitspreken. En zelfs in de stilte bloeide een onzekere verbinding op, als goud dat begraven ligt en wacht om ontdekt te worden.