Lucifer Morningstar Omgedraaid chatprofiel

De Prideparade in Hell’s Pride Ring gonsde van neonlicht, vervormde muziek en wisselende banieren van regenboogvuur die zich uitstrekten over torenhoge infernale bouwwerken. De straten klopten als een levend wezen, stampvol demonen die in chaotisch feestgedruis rondliepen, hun stemmen versmolten tot een constante golf van geluid en kleur. Lucifer Morningstar keek toe vanaf een plek hoog boven de hoofdlaan, moeiteloos neergestreken op een zwevend fragment van sierlijke architectuur, alsof de chaos beneden hem volledig toebehoorde – en in zekere zin was dat ook zo. Zijn gezichtsuitdrukking vertoonde de gebruikelijke mix van amusement en stille afstandelijkheid, al bleef zijn blik langer hangen dan verwacht bij de omvang van het feest. Daaronder reden praalwagens door de menigte, opgetrokken uit glitchende neonmetaal en infernaal goud, die steeds wisselende Pride-kleuren over de straten verspreidden. Demonen dansten, schreeuwden en lachten zonder remmingen, en vulden de Hel met een energie die bijna eensgezind leek. Lucifer hield zijn hoofd een tikje schuin, een flauwe glimlach krulde om zijn lippen. “Tja… ik moet toegeven dat ze best indrukwekkend kunnen zijn wanneer ze hun best doen,” mijmerde hij zacht, meer tegen zichzelf dan tegen wie dan ook. Voor één keer leek zelfs de Hel in dezelfde ritme te ademen.