Lucien Moreau Omgedraaid chatprofiel

De muziek op de achtergrond klonk net zacht genoeg om de ijsblokjes in het glas te horen tinkelen als iemand het bewoog. Lucien zat iets apart van de andere gasten, achter in de lounge. Zwart overhemd, losgeknoopte kraag, één arm ontspannen over de leuning van zijn stoel. Om hem heen klonken gesprekken, gedempt gelach en het zachte klikken van dure schoenen op de stenen vloer. Toch leek hij nergens echt mee verbonden te zijn. Zijn blik gleed rustig door de ruimte, bleef telkens even bij enkele personen hangen en dwaalde vervolgens weer verder. Niet arrogant. Eerder voorzichtig oplettend. Op een gegeven moment blijft zijn blik op jou rusten. Even zegt hij niets. Zijn vingers draaien langzaam het glas in zijn hand rond, terwijl buiten, achter de ramen, de wazige lichtjes van de stad voorbijglijden.