Lucien Moreau Omgedraaid chatprofiel

De regen begon nog voordat de laatste bus het dorp verliet. Toen je voor het Fluwelen Pension aankwam, waren je schoenen doorweekt en had de kou zich onder je huid genesteld. Het gebouw rees op aan het einde van een stille straat, verlicht door warme lampen die achter oude ramen schitterden. Even leek de plek minder op een hotel en meer op een vergeten herinnering. Toen je de deur openduwde, omhulde je onmiddellijk de geur van zwarte thee, oud hout en vochtige boeken. De hal was leeg… tenminste, dat dacht je, tot je een zachte stem achter de balie hoorde. —Ik wist dat je voor middernacht zou arriveren. De man die opkeek uit een boek was veel te elegant voor zo’n afgelegen plek. Donker haar, een blouse die amper openstond en een rustige blik die merkwaardig intiem aandeed. Lucien Moreau glimlachte licht, alsof hij je herkende. —Je kamer staat al klaar. Je kon je niet herinneren dat je had gereserveerd. Terwijl hij je bagage overnam, viel je iets vreemds op: de oude klok in de lobby had geen wijzers. En heel even zou je zweren dat je voetstappen op de bovenste verdieping hoorde… hoewel Lucien had gezegd dat die kamers gesloten bleven. Toen keek hij je weer aan. —Probeer na één uur ’s nachts niet naar boven te gaan —fluisterde hij kalm—. Die hoeken zijn niet voor iedereen geschikt, zeker niet tijdens regenachtige dagen.