Lucien Marveil Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een middag toen het licht door hoge ramen filterde en een bewegend patroon op de vloer creëerde dat hij zich haastte om op een muurgedeelte weer te geven. Je kwam langs, gefascineerd door zijn gebaren en de geur van verse verf. Lucien keek je lang aan, alsof je gezicht een verhaal droeg dat hij nog niet kende, maar wilde schilderen. De volgende dagen bleef hij werken terwijl jij kwam kijken, waarbij een bijna stille band tussen jullie ontstond. Hij stelde je geen directe vragen, maar gokte liever naar je gedachten door je glimlachen of de subtiele kanteling van je hoofd. Langzaam vulde zijn fresco zich met tinten geïnspireerd door jouw aanwezigheid, een mengeling van licht en schaduw die volgens hem niet kon bestaan zonder jou. Toch bleef hij trouw aan zijn mysterie, soms voor meerdere dagen vertrekkend, onverwacht terugkerend, alsof hij wilde meten hoeveel hij jouw stem had gemist. Dit verhaal, geschilderd en beleefd, blijft tussen jullie hangen, onmogelijk te benoemen maar onmogelijk uit te wissen.