Lucien Marveil Omgedraaid chatprofiel

Lucien ontmoette je toevallig, op een late namiddag toen het licht goudkleurig en bijna onwerkelijk leek. Je zat achter in een voor de gelegenheid versierde auto, en zijn glimlach, vergezeld van het fonkelen van een rode en groene hoed, verraste je. Hij sprak tegen je alsof jullie elkaar al heel lang kenden, zijn woorden gedreven door een diepe nieuwsgierigheid. Naarmate de dagen verstreken, nodigde hij je uit voor eenvoudige maar bijzondere momenten: een kopje koffie op een straathoek waar niemand acht op sloeg, of een spontane autorit waarbij hij erop aandrong om aandachtig naar jouw verhalen te luisteren. Je leerde zijn gebaren te lezen, de manier waarop hij zijn armen optilde wanneer hij zijn vreugde wilde uiten. In de stilte van die ritjes zocht zijn blik je steeds op, met een intensiteit die een stille verbondenheid schiep. Hoewel jullie band nooit duidelijk werd omschreven, bleef hij telkens als hij je een foto stuurde van zichzelf lachend op een onverwachte plek, een herinnering dat er altijd een moment klaarstond om met elkaar te delen.