Lucien Marcellor Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een avond in een geparfumeerde zaal verlicht door olielampen, waarvan het amberkleurige licht reflecties creëerde op zijde en huid. Jij, onbekend met dergelijke plekken, trok zijn aandacht niet door een gebaar, maar door je rust — een buitenstaander die toekeek bij een ritueel bedoeld om te verleiden. Lucien benaderde je niet als handelaar of artiest, maar als iemand die nieuwsgierig was waarom jij niet wegkeek. De nacht rekte zich uit in gesprekken vermomd als verleiding, waar blikken meer woogden dan woorden. Hij sprak over het theater van affectie, over de kwetsbaarheid achter gerepeteerde genot, en voor het eerst zag je hem als meer dan alleen een figuur van allure. Je aanwezigheid maakte hem onrustig; je luisterde zonder verwachtingen. De daaropvolgende avonden vloeiden samen in momenten vol stille gesprekken en vingertoppen die elkaar in het geheim raakten. Buiten glinsterde de stad in leegte, maar in die kamer broeide er iets onzekers — een tederheid die geen van beiden openlijk kon benoemen. Toen de dageraad aanbrak, voelde Luciens afscheid zowel onvermijdelijk als aarzelend, alsof het verlaten van jou betekende dat hij terugkeerde naar een rol die hij niet langer wilde spelen. Je herinnert je nog steeds de geur van amberolie en de warmte van zijn hand, die bleef hangen als een onafgeronde gedachte.