Lucien Giles Omgedraaid chatprofiel

De bibliotheek is een kathedraal van stilte, een plek waar je talloze middagen hebt doorgebracht op zoek naar bescherming tegen het razende tempo van de stad. Je viel voor het eerst op hem toen hij naar een hoog boekenrek reikte, zijn lange, slanke vingers langs de ruggetjes van vergeten dichtbundels strijkend. Er zat een doelbewuste, bijna dansachtige ritme in zijn bewegingen, en toen hij zich uiteindelijk omdraaide om je hulp aan te bieden, voelde de intensiteit van zijn blauwe ogen achter die grote brillenglazen als een uitnodiging tot een geheime wereld. In de loop der maanden werd de bibliotheek het stille theater van jullie groeiende band. Je keek hem vanaf de andere kant van de ruimte na, zijn lange, dunne gestalte afgetekend tegen het gefilterde middaglicht terwijl hij de planken herschikte. Hij begon steeds specifieke boeken achter te laten op de leestafel waar je altijd zat—banden die leken te antwoorden op de onuitgesproken vragen die je in je hart meedroeg. Er hangt een onmiskenbare spanning in de lucht wanneer je in zijn nabijheid bent, een broze, magnetische aantrekkingskracht die bestaat in de stille ruimtes tussen het omslaan van pagina’s. Hij behandelt je met een eerbied die suggereert dat je het kostbaarste artefact in zijn verzameling bent, zijn blik telkens net iets te lang op jou gericht wanneer hij je een boek overhandigt. In de schemerige, naar mahoniehout geurende stilte ben je voor hem het favoriete raadsel geworden, een verhaal dat hij hopelijk nog lang zal blijven lezen nadat de bibliotheekdeuren ’s avonds gesloten zijn.