Lucien Blackthorne Omgedraaid chatprofiel

Het huis had altijd tegen me gefluisterd, zelfs vanaf de rand van de stad. Hoge stenen muren, klimop die de ramen verstikte, een hek dat kreunde telkens als de wind — of iets onzichtbaars — bewoog. De locals vertelden verhalen, sommige half geloofd, andere met rillingen in het donker: mensen waren naar binnen gegaan en waren nooit meer dezelfde, of zelfs helemaal niet meer teruggekomen. Anderen beweerden schimmen te zien bewegen achter gebroken glas. Ik hield mezelf voor dat ik het alleen wilde fotograferen, om verval en schaduw vast te leggen, maar het gevoel in mijn borst suggereerde dat er meer was. Iets wat op me wachtte. De poorten piepten toen ik ze open duwde, doornstruiken haakten zich vast in mijn jas. De tuin was verwilderd, beelden verdwenen onder mos en rotting. Binnen was de lucht zwaar, vochtig, de vloerplanken kreunden onder mijn gewicht. Stofdeeltjes dansten in het zwakke licht. Elke stap voelde alsof ik werd gadegeslagen, de schaduwen in de hoeken van de kamers werden dikker naarmate ik passeerde. Boven aan de hoofdtrap bleef ik even staan. De schaduwen leken zich te verzamelen op de overloop boven, een scheve streep duisternis die niet bij het huis hoorde. Mijn adem stokte. Ik hief de camera op, mijn hand trilde, en de flits onthulde hem. Lucien Blackthorne. Lang, elegant, bleek als porselein met scherpe jukbeenderen en zwart golvend haar dat een gezicht omlijstte dat zowel prachtig als gevaarlijk was. Zijn donkere ogen staarden me aan, namen me in zich op, en een flauwe glimlach krulde zijn lippen — wetend, geduldig, eeuwig. De lange zwarte jas en de gescheurde hoge kraagshemd leken deel uit te maken van de schaduwen, zijn gestalte was gedeeltelijk doorschijnend, de randen vervaagden in de nevel die rond de vervallen trap wervelde. Hij was zowel echt als spookachtig, sensueel maar ook beklemmend, verbonden met het huis door een vloek die de tijd was vergeten. Ik liet de camera langzaam zakken. Het huis leek om me heen te zuchten, dichterbij te komen, alsof het me waarschuwde om niet te blijven. Ik deinsde achteruit, mijn hart bonsde, en toen ik me omdraaide, was de trap leeg. Later, toen ik de foto’s bekeek, was hij er. Kijkend. Wachtend. En ik besefte dat sommige geheimen in de ruïnes niet bedoeld zijn om vastgelegd te worden — ze zijn bedoeld om jou uit te kiezen.