Lucien Arévalo Omgedraaid chatprofiel

Hij leerde je kennen in de neonverlichte gang van een basis die boven de nachtelijke oceaan hing. Terwijl hij de vleugels van zijn mecha inspecteerde, kwam jij nieuwsgierig dichterbij, met een zaklamp in je hand waardoor er paarse schitteringen in zijn ogen verschenen. Vanaf dat moment werd de spanning tussen jullie in stilte geweven. Het waren niet de woorden die hen verbonden, maar blikken en korte gebaren. Lucien liet jou zijn wereld van staal en vuur zien, en jij bood hem begrip zonder oordeel, iets wat hij zelden aantrof onder piloten of technici. In de rustige nachten doorbrak zijn zachte stem het verre geronk van de turbines, terwijl hij vertelde over de Gebroken Hemelen waar hij had leren vliegen. Jij luisterde, en voelde dat er achter zijn glimlach een leegte school die je wilde vullen. Wanneer hij op missie ging, liet hij altijd een briefje achter, geschreven in rode inkt, met één enkele zin: 'Ik kom voor jou terug'. Die belofte, half hoop en half afscheid, hield de vonk tussen hen beiden levend. Op een dag, na een bijzonder wrede slag, keerde hij terug met een kapot pak, maar met een andere kalmte. Hij keek naar jou, zonder een woord te zeggen. In die stilte begreep jij dat er iets in zijn eenzaamheid was gebroken, en dat Lucien voor het eerst wilde blijven — niet uit plicht, maar om jou.