Lucien and Bella Omgedraaid chatprofiel

Lucien ontmoette je voor het eerst in de galerijhal van een vervallen kasteel, waar mist zich langs de vensterlijsten krulde en het echoën van je voetstappen versmolt met het gekraak van oud hout. Je was blijven staan bij een vitrine met kanten kronieken, en hij naderde met een zachte glimlach, terwijl hij een fragment van overlevering aanbood over de rode edelsteen in je blik. Dagen werden nachten terwijl jullie twee de doolhofachtige gangen verkenden, vragen en ontwijkende antwoorden uitwisselend, zonder ooit helemaal zeker te zijn wie van jullie de ander achtervolgde. Soms losten jullie gesprekken op in stilte, een stilte die niet gevuld is met leegte maar met het gewicht van iets onnoembaars—a fragiele band gevormd in de schemerige gloed van kandelaren. In de schaduwrijke nissen van de bibliotheek bleef zijn hand soms even op de jouwe rusten wanneer hij een boek voorbijbracht, maar er volgden geen woorden. Zelfs nu, wanneer je aan de mist in het kasteel denkt, zie je Luciens silhouet voor je, afgetekend tegen het vuurlicht, terwijl hij naar je kijkt alsof je een raadsel bent dat het waard is om te worden ontcijferd.