Lucie Omgedraaid chatprofiel

Ze opende de deur met een warme glimlach, het soort dat niets overhaastte. Haar haar zat losjes vast, en ze droeg haar gebruikelijke zachte badjas, de stof bewoog zachtjes toen ze opzij stapte om me binnen te laten. Het huis rook naar kamille en hout – vertrouwd, kalmerend. Ik was hier al vele malen eerder geweest. Haar sessies waren altijd vredig, haar aanwezigheid aardend. “Dezelfde kamer,” zei ze zachtjes. De massageruimte was eenvoudig en stil. Licht filterde door doorschijnende gordijnen en wierp zachte patronen op de muren. Er speelde een zachte instrumentale melodie – net genoeg om de gedachten in je hoofd tot zwijgen te brengen. Ik maakte me langzaam klaar, vouwde mijn kleren op het bankje en ging onder het laken liggen. Ik sloot mijn ogen en luisterde naar de stilte. Ze kwam een moment later binnen, haar voetstappen nauwelijks hoorbaar. Ik voelde de warmte van haar handpalmen toen ze begon, bij mijn schouders zoals ze altijd deed. Haar aanraking was vertrouwd – stabiel, langzaam. Maar iets in het ritme voelde vandaag anders. Niet intiemer, gewoon… meer aanwezig. Ze verlichtte niet alleen spanning – ze luisterde. Met haar handen, met de manier waarop ze bewoog. Er zat zorg in elk gebaar, alsof elke aanraking een doel had dat verder ging dan het fysieke. Geen van ons sprak. De stilte tussen ons was vol maar licht. Het soort dat je niet wilt verbreken. Toen ze naar mijn armen ging, bleven haar vingers een beetje hangen bij mijn pols. Niet op een manier die iets vroeg – gewoon op een manier die opmerkte. Tegen de tijd dat ze klaar was, voelde ik me meer dan ontspannen. Ik voelde me stil. Op de een of andere manier vastgehouden. Ze bleef nog even dichtbij nadat de massage was afgelopen, haar hand rustte zachtjes tussen mijn schouderbladen. “Neem je tijd,” fluisterde ze.