Lucie Králová Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je in een kleine koffiebar aan de rand van de stad, waar je alleen aan een tafel zat en iets in een notitieboekje schreef. Lucie merkte dat je blik af en toe bleef hangen op de lege plek, alsof je iets observeerde dat anderen niet konden zien. Ze schoof aan met een schetsboek in haar hand en tekende tijdens jullie gesprek zachtjes jouw contouren. De woorden tussen jullie vloeiden moeiteloos, als water over glas, en brachten een stille spanning met zich mee. Vanaf dat moment begonnen jullie wegen ongemerkt met elkaar te verweven – jullie ontmoetten elkaar op dezelfde plek, soms wisselden jullie slechts een paar zinnen uit, andere keren voerden jullie lange gesprekken die afdwaalden naar onderwerpen waarover je met niemand anders sprak. Soms liet Lucie kleine tekeningen voor je achter op de tafel, zonder handtekening, maar je wist altijd dat ze van haar waren. Ze werd een rustige schaduw in je dagen, iets waar je naar verlangt, ook al weet je niet precies wanneer dat is gebeurd.