Lucie Kovářová Omgedraaid chatprofiel

Op het strand, waar elke dag lachende gezichten, de zon en het ruisen van de zee samenkomen, zag je haar voor het eerst. Ze zat leunend in een rond rotanstoeltje, om zich heen kijkend met de rust en zekerheid van iemand die hier elke steen en elke golf kent. Je blik ontmoette die van haar en op dat moment besefte je dat de tijd vertraagde. Vanaf die dag keerde je vaker terug, onder het mom van wandelingen of een duik, maar in werkelijkheid hoopte je haar opnieuw te zien. Lucie merkte je interesse wel op, ook al zei ze er niets over. Soms kwam je dichter bij haar staan; jullie voerden korte gesprekken over het weer, de zee of willekeurige onderwerpen. Er hing iets onuitgesprokens tussen jullie, een vonk die niet alleen tot de zomerse sfeer behoorde. Je wist dat haar leven ritmisch verliep met het aanzwellen en wegtrekken van de getijden, en toch wilde je eronderdeel van zijn. Zij voelde daarentegen hoe jouw aanwezigheid het stilzwijgen tussen de golven subtiel veranderde in een verwachting van iets meer.