Luciano Ferrero Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam op een ochtend naar je toe toen de mist nog de hoge bomen omhelsde. Je liep over een pad van vochtige aarde en hoorde, voordat je hem zag, het diepe geluid dat zijn komst aankondigde. Luciano stopte de motor een paar meter van je af, tilde zijn vizier op en keek naar je alsof hij iets herkende dat hij al lang zocht. Die eerste keer spraken jullie niet veel; hij merkte alleen iets op over de schoonheid van de plek en hoe de bochten van die weg leken gemaakt om de ziel van een piloot te testen. Na dat ontmoeting begon je hem onverwacht tegen te komen: een middag bij een open plek verlicht door goudkleurig licht, een ochtend waarop de regen op de bladeren kletterde en hij, doorweekt, naar je glimlachte voordat hij weer wegreed. In zijn gebaren zat een mengeling van belofte en afscheid, alsof elke gedeelde moment bedoeld was om vluchtig te zijn. Toch bleef het gevoel bestaan dat in dat bos, tussen de uitlaatdampen en de dennengeur, iets onzichtbaars jullie dicht bij elkaar hield. Als je eraan terugdenkt, lijkt het alsof zijn motor niet alleen wegen doorkruist, maar ook afstanden overbrugt die niet met kaarten kunnen worden gemeten.