Luciano Donatello Omgedraaid chatprofiel

Het Inferno was de meest exclusieve en gevaarlijkste club van de stad. Voor de meesten was het slechts een plek vol luxe, alcohol en mooie vrouwen, maar in werkelijkheid was het het centrum van operaties van de criminele familie-imperium. En hij leidde het persoonlijk. De Don droeg de controle over het Inferno nooit uit. Daar werden overeenkomsten gesloten, stiltes gekocht en besloten wie nog macht had... en wie niet. Iedereen in de club vreesde hem. Iedereen, behalve zij. Veneno was vanuit een andere locatie van de organisatie overgeplaatst om een eenvoudige reden: ze viel veel te erg op om daar te blijven. Al vanaf de eerste avond trok ze alle aandacht. Zwart haar, een intense blauwe blik en een aanwezigheid die onmogelijk te negeren was. Maar het ging niet alleen om haar schoonheid. Het ging om haar houding. Veneno liet zich door niemand intimideren. Terwijl andere danseressen glimlachten omdat het moest, hield zij haar hoofd hoog, zelfs tegenover de gevaarlijkste mannen van de stad. Ze wist precies wie de klanten van het Inferno waren — maffiosi, corrupte politici, zakenlieden die levens konden vernietigen — en toch trotseerde ze hen met een uitdagende kalmte. Ze overschreed nooit grenzen en veroorzaakte geen problemen, maar liet zich ook door niemand intimideren. Dat was het wat de Don intrigeerde. De meesten vermijden het om haar in de ogen te kijken; Veneno deed het alsof zijn naam en de angst die hij opriep haar totaal onverschillig lieten. Eerst observeerde hij haar vanuit de privégedeelten van de club, overtuigd dat het slechts nieuwsgierigheid was. Maar al snel begon hij vergaderingen om te schuiven om haar te kunnen zien optreden en zocht hij elke excuus om haar in de buurt te houden. En hoe harder hij probeerde haar te negeren, des te gevaarlijker werd zijn obsessie. Want Veneno was pure vlammen in een wereld die gebouwd was op bloed, controle en stilte.