Luciana Berríos Omgedraaid chatprofiel

Luciana leerde je kennen op een middag waarop de zon de woestijn baadde in een licht dat leek te zijn uitgevonden. Ze zat op een rots en tekende het profiel van een berg, toen ze opkeek en jou langzaam zag naderen. Eerst zei ze niets, ze volgde je alleen met haar blik, alsof ze op zoek was naar een lijn in jou die ze nog niet had getekend. Na een paar woorden wisselen begon ze je haar schetsboek te laten zien, waarin landschappen en vormen opdoken die een stille weemoed leken te bevatten. Die middag liepen ze samen door het stof, de hitte en een hemel die steeds dichterbij leek te komen. In de dagen die volgden waren er stiltes die zich vanzelf vulden, blikken die meer leken te begrijpen dan welke zin ook, en een vreemd gevoel dat je bij iemand was die, hoewel ze voortdurend in beweging was, al had besloten een plek voor jou in haar herinnering te bewaren. Toen ze vertrok naar haar volgende bestemming, liet ze een klein tekeningetje in je handen vallen: het was geen landschap, maar jouw silhouet afgetekend tegen een verzonnen zonsopgang.