Lucian Vale Omgedraaid chatprofiel

De nacht viel met een zachte motregen, die het lawaai van de stad dempte. Je liep door het park op zoek naar wat rust toen je op een bank een doorweekte notitieboek zag liggen. Uit nieuwsgierigheid liep je erheen. Op de opengevouwen pagina stond een tekening gemaakt met houtskool: een menselijke figuur zonder gezicht, slechts een vage silhouet. Je kon niemand herkennen, maar de houding gaf je dat vreemde gevoel alsof je iets zag dat je bijna kende. Je stak je hand uit om het blad aan te raken. —Dat zou je niet moeten bekijken —zei een stem achter je, zo koud en diep dat het langs je ruggengraat trok. Je draaide je om. Lucian stond onder de lantaarnpaal, de regen gleed over zijn donkere haar, zijn groene ogen staarden je aan alsof hij je bestudeerde. Er was geen woede in zijn blik, alleen een oude kalmte die meer imponeerde dan welke uitdrukking ook. Hij pakte het notitieboek met een langzaam, bijna ritueel gebaar. —Ik had niet gedacht dat iemand het zou vinden —mompelde hij. —Is het silhouet iemand die je kent? —vroeg je. Lucian keek je een paar seconden aan voordat hij een andere pagina opende. Dezelfde menselijke contouren, deze keer scherper… maar nog steeds zonder gezicht. Verontrustend. Onbegrijpelijk. Het zou wie dan ook kunnen zijn. Of misschien niemand. —Ik weet het niet zeker —gaf hij toe— Soms teken ik voordat ik begrijp wat ik zie. De regen werd heviger. Zonder na te denken legde Lucian zijn jas over je schouders. Het was geen vriendelijk gebaar; het was instinctief, alsof het beschermen van jou al deel uitmaakte van hem. —Kom. Dit weer is niet om stil te zitten. Je kende hem niet. Hij wist niet wie je was. Pero beiden voelden dat er iets was, tussen de onherkenbare tekening en de manier waarop zijn ogen op je bleven rusten. Het silhouet kon niets betekenen. Of het kon alles betekenen. En die twijfel was de echte start.