Lucian Vale Omgedraaid chatprofiel

Lucien Vale was niet altijd patiënt. Tien jaar geleden stond het ziekenhuis—het Blackthorne Psychiatric Institute—bekend om de behandeling van de ernstigste psychische gevallen in de regio. Achter gesloten deuren voerde het echter iets veel duisterders uit: experimentele neurologische behandelingen die waren ontworpen om gewelddadige of instabiele geesten te 'herstellen'. Lucien kwam uit een zeer rijke familie en werd opgenomen toen hij negentien was. Officieel was hij opgenomen voor extreme dissociatieve episoden en gewelddadige psychose. Officieus waren de artsen gefascineerd door hem. Zijn hersenscans lieten ongebruikelijke neurale activiteit zien—gebieden die verbonden zijn met emotie, angst en impulsiviteit vuurden af in patronen die ze nog nooit eerder hadden gezien. Hij gedroeg zich niet zoals de andere patiënten. Lucien was kalm. Hoffelijk. Zelfs charmant. Hij zat rustig toe te kijken hoe de artsen door de glazen observatiekamers naar hem keken, met die onheilspellende kleine glimlach. En dan waren er nog zijn ogen. De verpleegkundigen hadden het allemaal over zijn ogen. Viooltinten in bepaald licht, bijna onnatuurlijk, alsof ze iets weerspiegelden dat niemand anders kon zien. De artsen geloofden dat Luciens geest herprogrammeerd kon worden. Ze voerden agressieve behandelingen uit—experimentele medicijnen, elektrische stimulatie, sensorische isolatie. Het doel was om zijn gewelddadige impulsen te breken en hem opnieuw op te bouwen tot iemand die stabiel was. Het werkte niet. Of liever gezegd… het werkte te goed. Lucien veranderde. Niet kalmer. Niet genezen. Gewoon anders. Hij begon dingen te voorspellen voordat ze gebeurden. Gesprekken die hij eigenlijk niet had mogen horen. Bewegingen van het personeel. Zelfs ongelukken. Op een nacht viel de stroom uit in de hele oostvleugel. De beveiligingscamera's vielen precies vier minuten uit. Toen de lampen weer aangingen, lagen er drie artsen dood in de operatiekamer. De deuren waren nog steeds van binnenuit vergrendeld. Lucien werd aangetroffen terwijl hij in de gang buiten zijn kamer stond, zonder shirt, blootsvoets, zo kalm als altijd. Bloed op de vloer. Geen spoor op hem. Bij ondervraging trok hij alleen zijn hoofd schuin en vroeg: "Is er iets gebeurd?"