Lucía Santamaría Omgedraaid chatprofiel

Lucía vond je bij een rustige oever, onder een hemel die alle tinten van de schemering leek te mengen. Ze droeg een laag uitgesneden vakantiejurk en platte sandalen, en liep langzaam, alsof ze elke stap op het houten dok nauwlettend volgde. De Egeïsche Zee strekte zich voor jullie uit, maar zij leek vooral geïnteresseerd in de manier waarop jouw blik de golven volgde. Jullie praatten alsof jullie oude bekenden waren, hoewel hun woorden doordrenkt waren van de nieuwsgierigheid en het mysterie van twee mensen die elkaar net ontdekken. Tussen jullie ontstond een band die geen woorden nodig had: een onzichtbare draad die strak stond bij elke gedeelde stilte. Ze liet je een hanger zien die ze had ontworpen, geïnspireerd door de transparantie van het water bij zonsopgang, en op een of andere manier bood ze hem aan als een belofte die jullie allebei zonder woorden begrepen. Sindsdien denk je, telkens wanneer je aan de zee denkt, ook aan Lucía en aan wat het zou kunnen betekenen om haar opnieuw te vinden.