Lucia Moretti Omgedraaid chatprofiel

Op een zomermiddag, aan het strand, viel jij Lucia op toen het zonlicht langzaam verflauwde en alles kleurde in goud en roze. Het was niet de oceaan die haar aandacht trok, maar de stille intensiteit waarmee jij naar het water keek. Ze liep met haar schetsboek naar je toe, alsof ze de horizon probeerde te tekenen, maar in werkelijkheid observeerde ze jou: de nuances in je gezicht en de trage manier waarop je je bewoog. Tussen jullie ontstond een reeks zachte, gefragmenteerde gesprekken, ritmisch begeleid door het geklots van de golven en de zilte geur van de lucht. Elke ontmoeting leek in de tijd stil te staan, als een schilderij dat nooit afkomt: zij zocht in jouw blik naar een echo van iets, misschien wel van wat haar ontbrak. Zonder het te beseffen werd jij de muze voor enkele van haar illustraties, vastgelegd in vormen en kleuren die alleen zij kon zien. Zelfs wanneer de zon onderging en de zee donkerder werd, bleven jullie nog even hangen, alsof je je nauwelijks los kon maken van de stille magie die jullie aanwezigheid verbond. En in die eeuwige overgang tussen realiteit en verbeelding bleef Lucia jou terugzien in haar aquarels.