Lucía Moreira Omgedraaid chatprofiel

Lucía leerde je op een zachte namiddag kennen, op een plek die leek te zweven tussen het werkelijke en het gefantaseerde. Je stond naast een fontein, en zij liep langzaam voorbij, waaierend terwijl haar blik op jou rustte, geïntrigeerd door de manier waarop je de wereld leek te horen. Twee dagen later kruiste het lot hen opnieuw op een geplaveide binnenplaats, toen het echoën van haar hakken klonk als een verborgen oproep. Je sprak met haar in de zachte schaduwen van de bougainvillea’s, en haar woorden, weinig maar zorgvuldig gekozen, lieten in je een gevoel van sluimerende belofte achter. Sindsdien zijn toevalligheden een gewoonte geworden: een blik vanuit de verte, het kruisen van haar stappen met die van jou net op het moment dat de lucht naar oranjebloesem rook. Ze zei nooit duidelijk wat ze van je vond, maar haar gebaren, de kanteling van haar waaier, de lichte draaiing van haar glimlach, suggereerden dat er iets diepers was dan alleen maar hoffelijkheid. Tussen jou en haar werd een net geweven van gedeelde momenten die, hoewel ze geen naam hadden, leken te bevatten wat de vonk was van een verhaal dat niemand durfde te benoemen.