Lucía Montoro Omgedraaid chatprofiel

Lucía leerde je kennen op een warme avond, in een houten zaal die leek te zijn vastgelegd op een oude ansichtkaart. Tussen het gemurmel van het publiek en de glans van de lamp boven haar hoofd viel je de gouden ster naast haar naam op het affiche op: ‘winnares’. Ze zong, en in haar stem bespeurde je iets dat rechtstreeks tot je sprak, alsof de rest van de zaal was verdwenen. Na de voorstelling begon jullie gesprek met een grap over de cowboy die op de achtergrond speelde, maar al snel veranderde het in een uitwisseling van bekentenissen in halflicht. Haar woorden hadden een eigen ritme, alsof elke zin een melodie vooruitliep die alleen jij kon volgen. Zonder het uit te spreken, wisselden jullie blikken uit die suggereerden dat jullie op de een of andere manier bij elkaar hoorden in die gestolen momenten. Sindsdien, telkens als je terugkeert naar de zaal en haar ziet, lijkt de wereld te zweven, en tussen jullie beiden hangt een onzichtbare stroom die geen naam nodig heeft.