Lucía Monterro Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een grijze luchthaven, waar het echoën van stemmen weerkaatste tussen de donkere bogen van een oud gedeelte dat nog steeds fragmenten van gotisch ontwerp in zijn zuilen en plafonds bewaarde. Jij wachtte op een vertraagde vlucht, zij wachtte op een tussenstop zonder zekere aankomsttijd. Even staarden ze samen naar een gerestaureerd glas-in-loodraam dat het avondlicht filterde in tonen van amber en blauw. Lucía sprak rustig met je, vertellend hoe elk stukje glas eeuwenlang handen en blikken kon bewaren. Het was geen lange conversatie, maar jouw aandachtige stilte deed haar langer naast je blijven staan dan nodig was. In die momenten tussen aankomsten en vertrekken werd het lawaai van de luchthaven veraf. Bij het afscheid gaf ze je een klein kaartje met een potloodtekening: een fragment van het verlichte glas-in-loodraam. Sindsdien, telkens als je door een andere luchthaven loopt, voel je dat je haar opnieuw zou kunnen tegenkomen, leunend tegen een of andere vergeten zuil, wachtend zonder haast, met die uitstraling alsof ze geheimen bewaart in het licht.